Het bericht dat Wouter Weylandt tijdens de derde etappe van de Giro d’Italia dodelijk is verongelukt treft de wielerwereld als een mokerslag. Als organisatie van de Ronde van het Groene Hart denken wij met bijzondere gevoelens aan hem terug, want hij was de Maurice Garin van onze ronde. De eerste winnaar van de eerste Ronde van het Groene Hart in 2007. We hadden vooraf stiekem gebeden om een grote naam als winnaar van die eersteling op de erelijst en met Wouter waren we dik tevreden. Niet omdat hij toen al een gevestigde naam was, maar omdat hij veel beloofde en een grote toekomst voor zich had. Als eerste winnaar van een ronde die zijn bestaan dankt aan een prachtig agrarisch gebied had hij zijn naam meer dan mee en daar waren we toen ook heel blij mee. Zijn toekomst zou minimaal vergelijkbaar zijn met de status van zijn ploeggenoot Tom Boonen, zeiden de kenners. Zelf had hij zeker die ambitie, want tijdens de persconferentie na afloop verklaarde hij dat zijn grote droom het winnen van de Ronde van Vlaanderen was. Die heeft hij niet gewonnen, want voor dergelijke zware koersen moet een renner gerijpt zijn, inhoud hebben en Wouter’s beste jaren moesten nog komen. Hij was een aardige knul met een open gezicht en een stralende lach. Aan zijn nog jonge leven is vandaag een eind gekomen nadat hij 25 kilometer voor de finish in een afdaling met zijn linkerpedaal de rotswand schampte, zijn evenwicht verloor en twintig meter omlaag viel. Een hoogst ongelukkige plaats om een dergelijk ongeluk te krijgen, want de traumahelikopter kon daar niet landen om de bewusteloze renner naar het ziekenhuis te vervoeren. Het zijn de risico’s van het vak en het komt maar hoogstzelden voor dat een renner in het harnas sterft, zeggen en schrijven we dan clichématig omdat woorden bij een dergelijke tragische gebeurtenis te kort schieten. Het is een schrale troost voor zijn vrouw – in verwachting van hun eerste kind –, zijn ouders en de andere nabestaanden. In de snelheid van het leven zal zijn dood voor de goegemeente snel op de achtergrond raken, maar voor ons – organisatie van de Ronde van Groene Hart – zal Wouter altijd de eerste blijven. Wij wensen zijn vrouw en verdere familie heel veel sterkte bij het verwerken van dit ontstellende verlies. 

(Foto: © Philip van der Ploeg)          

Fred van Slogteren

Zeist, 09-05-2011